اکتبر 28 1991

موشها و زنگوله

دسته: شعرadmin @ 11:53 ق.ظ

به‌ دنيا گربه‌ای پرزور می بود/كه‌ تا جان‌ داشت‌ میخورد و می آسود
چو موشان‌ را اذيت‌ او همی كرد/فغانی میشنيد از شدت‌ درد
كه‌ يا میكشت‌ آنها را و می خورد/و يا كه‌ می گرفت‌ و خانه‌ می برد
كه‌ تا گردد غلام‌ خانه‌ او/و يا پرتاب‌ گرداند به‌ هر سو
يكی از روزها موشان‌ ناچار/كه‌ کم طاقت شده‌ بودند از آزار
به ميداني به گرد هم نشستند/که بهر اين بلا راهي بيابند
در آخر قصد شد در مدتی چند/كه‌ زنگی بر گريبانش‌ گذارند
كه‌ وقتی گربه‌ سوی موشی آيد/صدای زنگ‌ آگاهش‌ نمايد
رييس‌ موش ها گفتا به‌ موشان‌/چه‌ كس‌ حاضر شود بر آن‌ گريبان‌
چنين‌ زنگ‌ بزرگی را گذارد؟/چه‌ كس‌ از اين‌ عمل‌ بيمی ندارد؟»
تمام‌ موش ها حاضر بگشتند/كه‌ آن‌ زنگوله‌ را بر او ببندند
رييس‌ موش ها يك‌ موش‌ بگزيد/ولی لاف‌ و دروغش‌ را به‌ كل‌ ديد
چرا كه‌ او فقط‌ يك‌ ادعا داشت‌/و آن‌ زنگوله‌ را بر گربه‌ نگذاشت‌
يكی ديگر بخواند آن‌ پير موشان‌/ولی او هم‌ ز گربه‌ بود ترسان‌
يكی ديگر بياورد آن‌ خردمند/و بعد از او فرا خواند او تنی چند
تمام‌ موش ها رسوا بگشتند/به لاف و جهل خود بينا بگشتند
در آخر موشها ماندند و آن‌ زنگ‌/نيامد بهرشان‌ سودی ز نيرنگ‌

•••

بلی جانم‌! دروغ‌ و لاف‌ سـهل‌ است/برای مردمان‌ اهل‌ جهل‌ است‌
اگر قولت‌ بد و بی پايه‌ باشد/چو چتری كوچك‌ و بی سايه‌ باشد
كسی كار درست‌ و نيك‌ آورد/كه‌ گر قولي بداد آن‌ را عمل‌ كرد


اکتبر 09 1991

شیر و روباه و خر

دسته: شعرadmin @ 11:59 ق.ظ

یك شیر بُد و روبهكی‌ بس‌ زیرك/می‌كرد برای‌ شیر روبه‌ خدمت‌
روبه‌ به‌ فریب‌ و حیله‌ یك‌ حیوان‌ را/می‌ برد كه‌ آن‌ شیر درد با همت‌
وقـتی‌ كـه‌ بـشد شـیر از آن‌ حیـوان‌ سیر/می‌ خورد بقایای‌ جسد با دقت‌

•••

روزی‌ گذر شیر به‌ راهی‌ افتاد/ناگاه‌ میان‌ راه‌ دید او یك‌ خر
گفتا: «تو كه‌ هستی‌ كه‌ چنین‌ می‌باشی/با این‌ دم‌ و این‌ اشكم‌ و این‌ پوزه‌ و سر
شاید كه‌ تو عنكبوت‌ یا سیمرغی‌/یا این‌ كه‌ سگی‌ و یا بزی‌ یا كفتر
این‌ چشم‌ و سم‌ و هیكل‌ و این‌ گوش‌ دراز/از آن‌ كسی‌ نیست‌ به‌ جز شانه‌ به‌ سر»
خر زود بدانست‌ كه‌ او یك‌ شیر است/ترسید و بگفت‌ محكم‌ و قاطع تر:
«من‌ شیركشم‌! گرسنه‌ هستم‌ الان/با یك‌ حركت‌ من‌ بخورم‌ شیری‌ نر»

•••
ترسید چنان‌ شیر كه‌ بنمود فرار/خر هم‌ به‌ نهایت‌ رضایت‌ خندید
آن‌ گاه‌ دوید شیر ترسانده‌ شده/تا روبهك‌ حیله‌ گر خود را دید
روباه‌ به‌ آن‌ شیر بگفت‌: «ای‌ سلطان‌!/باعث‌ چه‌ بود كه‌ این‌ چنین‌ می‌ترسید؟»
آن‌ شیر بگفت‌ علت‌ ترسش‌ را/دربارة‌ آن‌ شیركش‌ زشت‌ و پلید
روباه‌ بگفتا: «كه‌ نترس‌ ای‌ سلطان/از قامت‌ او بده‌ نشان‌های‌ مفید»
پس‌ شیر تمام‌ آن‌ نشان‌ها را گفت‌/روباه‌ تمام‌ داستان‌ را فهمید
آن‌ گاه‌ بگفت‌: «جان‌ من‌،او خر است/اهلی‌ و علفخوار بود بی‌تردید»
این‌ گونه‌ دوباره‌ سوی‌ آن‌ خر رفتند/خر نیز میان‌ راه‌ آنان‌ را دید

•••

خر گفت‌: «صد آفرین‌ به‌ تو ای‌ روباه/این‌ طعمه ی بگریخته‌ را آوردی‌
این‌ شیر بسی‌ بزرگ‌ و خوب‌ و چاق است‌ /احسنت به تو‌، چه‌ كار نیكی‌ كردی‌!»
آن‌ شیر به‌ روباه‌ گمان‌ بد برد/بگریخت‌ ز خر دوباره‌ با دلسردی‌
روباه‌ برفت‌ در پی‌ شیر و بگفت‌:/«از آن‌ خر حیله‌ گر فریبی‌ خوردی‌
او گفته‌ دروغ‌ تا از او بگریزی‌/با این‌ عمل‌ آبروی‌ خود را بردی‌»
تا شیر بشد از آن‌ خر عاقل‌ دور/آن‌ روبه‌ را درید با نامردی‌
آن‌ گاه‌ فراری‌ شد و از بیشه‌ برفت‌/این‌ است‌ جواب‌ حیله‌ و بی‌ خردی‌


اکتبر 05 1991

ببر جوان و انسان پیر

دسته: شعرadmin @ 1:31 ب.ظ

یكی‌ از ببرها را عمر سر شد/به‌ آن سان کاو به‌ نزدیك‌ سفر شد
چو خود را بین‌ هست‌ و نیستی‌ دید/بگفتا: «هیچ‌ بر من‌ نیست‌ امید»
از این‌ رو كودك‌ خود را صدا كرد/چو فرزندش‌ بیامد گفت‌: « ای‌ مرد!
اگر هستی‌ تو نیرومند و پر زور/به‌ نیرویت‌ مشو هرگز تو مغرور
که‌ موجودی‌ است‌ بس‌ كوتاه‌پیكر/كه‌ بازویش‌ بود از تو قوی‌تر»
پسر غرید: «آن‌ موجود پس‌ كیست‌؟/قوی‌تر از نژاد ببر پس‌ چیست‌؟»
بگفتا ببر با فرزند بی‌فهم‌/كه‌: «انسان‌ است‌ آن‌ موجود بی‌ رحم‌
كه‌ او دارد چنان‌ نیرو و زوری/كه‌ نزد توست‌ چون‌ شیری‌ به‌ موری‌.»
 همان‌ دم‌ قامت‌ او بر زمین‌ خورد/دو پلكش‌ بر هم‌ آمد، زآن‌ سپس‌ مرد
 پس‌ از این‌ ماجرا فرزند آن‌ ببر/كه‌ از كف‌ داده‌ بود آرامش‌ و صبر
برای‌ دیدن‌ فرزند آدم‌/اراده‌ كرد تا گردد به‌ عالم‌
نشان اش  چون ز هر جنبنده پرسید/به‌ پاسخ‌ گفت‌: «نامش‌ رانگویید،
كه‌ من‌ از او چنان‌ رنجی‌ كشیدم‌/كه‌ در دنیا ز حیوانی‌ ندیدم.»
دوباره‌ رفت‌ تا آن‌ كه‌ سرانجام/به‌ راهش‌ دید یك‌ هیزم کش رام‌
جلو رفت‌ و به‌ او گفتا كه‌: « ای‌ جان‌!/به‌ عمرت‌ دیده‌ ای‌ آیا تو انسان‌؟
هم‌ او كه‌ گاو را بندد به‌ گاری/ز اسب‌ و اشتران‌ گیرد سواری»‌
بگفتا كه‌: «خود من‌ هستم‌ انسان/قوی‌تر هستم‌ از هر نوع‌ حیوان‌
ببندم‌ گاو را بر گاو آهن/سوار اسب‌ و اشتر می‌شوم‌ من‌»
بگفتا ببر: « ای‌ انسان‌ ضعیفی/بسی‌ كم‌ زور هستی‌ و نحیفی‌
برایم‌ كشتنت‌ كاری‌ ندارد/به‌ آنی‌ خوردنت‌ كاری‌ ندارد
بیا و مرد جنگی‌ باش‌، انسان‌!/وگرنه‌ كشته‌ خواهی‌ شد به‌ یك‌ آن»
بگفت‌ انسان‌‌: «کنون‌ قدرت‌ ندارم/امان‌ ده‌ تا كه‌ از منزل بیارم‌»
به‌ پاسخ‌ گفت‌ آن‌ ببر بداقبال‌/كه‌: «من‌ حرفی‌ ندارم‌ در چنین‌ حال‌
اگر بازوی‌ تو گردد قوی‌تر/برو از خانه‌ زورت را‌ بیاور»
ولی‌ انسان‌ به‌ وی‌ گفتا كه‌:« ای‌ ببر!/چه‌ خواهد شد اگر گردی‌ تو بی‌ صبر؟
در این‌ هنگام‌ شاید كه‌ تو رفتی‌،/تو را باید ببندم‌ بر درختی‌»
بگفت‌ آن‌ ببر نیرومند و نادان‌:/«شروطت‌ را پذیرفتم‌ ای‌ انسان‌! »
پس‌ انسان بست او را بر درختی‌/به‌ چوب‌ خویش‌ کوبیدش به‌ سختی‌
چنان‌ آن‌ ببر از انسان‌ كتك‌ خورد/كه‌ زیر ضربه ها‌ زخمی‌ شد و مرد!

•••

بلی‌، ای‌ شخص‌ عاقل‌، فرد دانا/تویی‌ انسان‌، تویی‌ آخر توانا
ز فكر و هوش‌ خود بهره‌ فراگیر/به‌ مانند همان‌ هیزم‌كش‌ پیر
 نه‌ چون‌ آن‌ ببر خشم آلود نادان/كه‌ آخر كشته‌ شد در دست‌ انسان‌