ژانویه 11 1992

گرگ و گوسفند

دسته: شعرadmin @ 1:25 ق.ظ

 گله‌ ای‌ می‌بود پر از گوسفند/اندر آن‌ می‌بود بره‌های‌ چند
 بود گرگی‌ آن‌ طرف‌تر در كمین/ناگهان‌ افتاد یك‌ بره‌ زمین‌
 بره‌ از راهش‌ عقب‌ ماند و شبان‌/داد بر راهش‌ ادامه‌ همچنان‌
 گرگ‌ فرصت‌ را غنیمت‌ بر شمرد/برة‌ بیچاره‌ را با خود ببرد
 گفت‌ بره‌ گرگ‌ را كه‌: «ای‌ تو گرگ‌!/ای‌ كه‌ هستی‌ بس‌ قوی‌ و بس‌ بزرگ‌
 گر نفرمایی‌ به‌ من‌ لطف‌ و كرم‌/آرزو بر دل‌ ز دنیا می‌روم‌»
 گرگ‌ گفتا: «آرزویت‌ چیست‌؟ هان‌؟»/گفت‌: «قبل‌ از رفتنم‌ از این‌ جهان‌
 اندكی‌ بگذار خوانم‌ نغمه‌ای‌»/گرگ‌ گفتا: «چون‌ كه‌ تو یك‌ بره‌ای‌
 اندكی‌ آواز خوان‌ و بعد از آن‌/زود شو آماده‌ بهر آن‌ جهان‌»
 بره‌ هم‌ با خواندنش‌ بع‌ بع‌ كنان/گفت‌: «سوی‌ من‌ بیا زود ای‌ شبان‌!»
 چون‌ به‌ گوش‌ آن‌ شبان‌ آوا رسید/زود سوی‌ برة‌ كوچك‌ دوید
 كرد آن‌ برة‌ عاقل‌ را كمك‌/گرگ‌ را هم‌ زد به‌ چوب‌ خود كتك‌

•••

 آری‌! این‌ قصه‌ كه‌ كردم‌ با تو نقل/با تو می‌گوید كه‌ سودی‌ بر ز عقل‌
 استفاده‌ كن‌ ز فكرت‌ آن‌ چنان‌/تا امان‌ مانی‌ ز دست‌ دشمنان‌


ژانویه 10 1992

روبه و زاغ

دسته: شعرadmin @ 3:19 ب.ظ

 يكي‌ روبه‌ به‌ راهش‌ ديد زاغي/نشسته‌ بر درختي‌ توي‌ باغي‌
 پنيري‌ در دهان‌ زاغ‌ مي‌بود/طمع‌ بنمود آن‌ روبه‌ در آن‌ زود
 از اين‌ رو حقه‌ اي‌ روبه‌ به‌ او زد/كه‌ آن‌ زاغك‌ كمي‌ آواز خوانَد
 بگفت: « اي زاغك‌ نيكوي‌ پرواز!/تواني‌ بهر من‌ خواني‌ تو آواز؟»
 سپس‌ آن‌ زاغك‌ ساده‌ پذيرفت‌/پنيـرش‌ را ز دستـش‌ داد بس‌ مفت‌
 كه‌ چون‌ منقار را از بهر آواز/نمود آن‌ زاغك‌ ساده‌ كمي‌ باز
 پنيرش‌ از دهانش‌ بر زمين‌ خورد/و آن‌ روبه‌ پنير زاغ‌ را برد

•••

الا! گر هستي‌ يك‌ انسان‌ عاقل/پذيرا باش‌ پندم‌ از ته‌ دل‌
اگر هستي‌ تو يك‌ انسان‌ دانا/مخور از ديگران‌ نيرنگ‌، جانا!
كه‌ حتا يار هم‌ گاهي‌ زند گول/به‌ سان‌ دشمنان‌، بر عكس‌ معمول‌


ژانویه 05 1992

لاک پشت نادان

دسته: شعرadmin @ 2:11 ق.ظ

دو بط‌ با لاك‌ پشتي‌ دوست‌ بودند/به‌ يكديگر كمكها مي‌نمودند
 بسي‌ بودند با هم‌ يار و همدل‌/به‌ ويژه‌ موقع‌ سختي‌ و مشكل‌
 درون‌ بركه‌ اي‌ بودند آنها/ولي‌ ناگه‌ بخشكيد آب‌ آنجا
 همه‌ رفتند با هم‌ جاي‌ ديگر/سوي‌ درياچه‌ و درياي‌ ديگر
 پس‌ از چندي‌ همه‌ زآنجا برفتند/سوي‌ درياچه‌ و دريا برفتند
 فقط‌ آن‌ لاك‌ پشت‌ كند و بي‌ پركه‌ نتوانست‌ برود جاي‌ ديگر
 از آن‌ ياران‌ نيكو خواست‌ ياري‌/كه‌ بهر او بفرمايند كاري‌
 دوبط‌ گفتند: «ما آريم‌ يك‌ چوب‌/كه‌ با دندان‌ بگيري‌ محكم‌ و خوب‌
 و اما راه‌ ما باشد خطرناك‌/تو بايد باشي‌ اندر راه‌ بي‌ باك‌
 چو ما سرهاي‌ شاخه‌ را گرفتيم/به‌ سوي‌ بركه‌هاي‌ دور رفتيم‌
 درون‌ ره‌ خطرها در كمين‌ است‌/دو صد فرسنگ‌ از ما تا زمين‌ است‌
 اگر كردي‌ عمل‌ بر آنچه‌ گفتيم‌/به‌ آني‌ سوي‌ يك‌ درياچه رفتيم‌»
 بدين‌ ترتيب‌ آنها ره‌ فتادند/به‌ سوي‌ بركه‌ اي‌ ديگر برفتند
 ولي‌ آن‌ لاك‌ پشت‌ كند و بيبال/چو از چيزي‌ نگفتن‌ گشت‌ بي‌ حال‌
 دهان‌ را باز كرد و بر زمين‌ خورد/واز ضرب‌ سقوطش‌ جابه‌جا مرد