فوریه 17 1992

مورچه و کبوتر

دسته: شعرadmin @ 2:27 ب.ظ

 يك‌ كبوتر بال‌ مي‌زد در هوا/تا به‌ يك‌ نهر پر از آبي‌ رسيد
 زير بالش‌ ناگهان‌ يك‌ مور را/توي‌ آن‌ آب‌ روان‌ وارونه‌ ديد

•••

قصد كرد او مور را ياري‌ كند/پس‌ بزد بي‌ترس‌ او خود را به‌ رود
 تا كه‌ آوردش‌ برون‌ از جوي‌ آب/برد جايي‌ كه‌ ديگر آبي‌ نبود

•••

مور از او بس‌ تشكر كرد و گفت/عاقبت‌ جبران‌ كنم‌ اين‌ كار را
 با وجودي‌ كه‌ نحيف‌ و كوچكم‌/من‌ تحمل‌ مي‌كنم‌ بس‌ بار را

•••

چند روز بعد آن‌ مورك‌ بديد/يك‌ كسي‌ با چند تير و يك‌ كمان‌
 برد آن‌ كس‌ تير را بر روي‌ زه/پس‌ گرفت‌ او آن‌ كبوتر را نشان‌

•••

مورچه‌ چون‌ ديد اين‌ احوال‌ را/پاي‌ او را بر گرفت‌ و گاز زد
مرد فريادي‌ زد و تيرش‌ فتاد/فرصتي‌ يافت‌ كبوتر تا پرد

•••

پس‌ ببين‌ جانم‌ كه‌ آن‌ موجود ريز/چون‌ كبوتر را رهانيد از خطر
يار يكدل‌ خواه‌ مور و خواه‌ فيل/دوست‌ را خواهد رهانيد از ضرر


فوریه 11 1992

سرو مغرور

دسته: شعرadmin @ 1:10 ب.ظ

 يكي‌ مي‌بود سروي‌ سبز و زيبا/كه‌ در فصل‌ شتا هم‌ بود خرم‌
 كنار او يكي‌ بوته‌ پر از خار/بسي‌ زشت‌ و به‌ قد و قامت‌ كم‌

•••

هميشه‌ آن‌ درخت‌ سبز وخرم‌/ز خود مي‌كرد تعريفات‌ بي‌ جا
كه‌ من‌ سبز و قشنگ‌ و پر بهايم‌/ولي‌ اين‌ بوته‌ هرگز نيست‌ زيبا

•••

بدين‌ شكل‌ آن‌ درخت‌ سرو مغرور/همي‌داد آن‌ بته‌ را زجر و آزار
نمي‌ دانست‌ او اين‌ را كه‌ روزي/‌شود بدتر از آن‌ بوته‌ به‌ ناچار

•••

تبر در دستهايي‌ روزي‌ آنجا/براي‌ جمع‌ هيزم‌جمع‌ گشتند
و آن‌ سرو بسي‌ مغرور را هم‌/به‌ تيغ‌ تيز خود از بن‌ شكستند

•••

درخت‌ سرو در هنگام‌ اين‌ زجر/دلش‌ مي‌خواست‌ تا يك‌ بوته‌ باشد
كه‌ با اين‌ كه‌ بلند و پربها نيست‌/ولي‌ چون‌ بوته‌ است‌ آسوده‌ باشد

•••

الا! شخصي‌ كه‌ اين‌ قصه‌ شنودي/اگر هستي‌ تو هم‌ يك‌ فرد مغرور
به‌ اين‌ پندم‌ بكن‌ گوش‌ و از اين‌ پس/بكن‌ اين‌ عادت‌ بد را خود دور


فوریه 11 1992

زاغ دانا

دسته: شعرadmin @ 1:19 ق.ظ

يكي‌ زاغي‌ بشد بسيار تشنه/به‌ دنبال‌ كمي‌ آب‌ و غذا گشت‌
بديد او ناگهان‌ يك‌ كوزه‌ شربت/به‌ زير تخته‌ سنگي‌ در همان‌ دشت‌

•••

ولي‌ چون‌ كرد منقارش‌ به‌ كوزه/نكرد احساس‌ آب‌ توي‌ آن‌ را
چرا كه‌ بود شربت‌ در ته‌ آن‌/و حس‌ مي‌كرد زاغي‌ بوي‌ آن‌ را

•••

نشد او در چنين‌ اوضاع‌ نوميد/تلاشي‌ كرد تا شربت‌ بنوشد
كه‌ آماده‌ شود از بهر پرواز/و در راه‌ سفر كردن‌ بكوشد

•••

پس‌ آنگه‌ او بشد آرام‌ و خاموش‌/بيانديشيد و با خود كرد فكري‌
پس‌ از چندي‌ كه‌ انديشيد آن‌ زاغ/به‌ ذهن‌ وي‌ بيامد فكر بكري‌

•••

برفت‌ و سنگهايي‌ يافت‌ ز آنجا/وآن‌ را ريخت‌ توي‌ ظرف‌ شربت‌
كه‌ آمد آب‌ بالا و توانست‌/بنوشد ز آب‌ آن‌ با فكر راحت‌

•••

بلي‌! اين‌ قصه‌ ام‌ را گر شنودي/به‌ پندم‌ هم‌ بكن‌ از جان‌ و دل‌ گوش‌
ببر از فكر خود بهره‌ و سودي‌/مكن‌ اين‌ پند را هرگز فراموش‌