ژانویه 15 1998

رباعی

دسته: شعرadmin @ 5:29 ب.ظ

 انديشه‌ مكن‌ كه‌ عاقبت‌ خواهي‌ مُرد/كاز حسرت‌ و افسوس‌ روانت‌ پژمرد
 اينگونه‌ چو صد سال‌ دگر عمر كني‌/در آرزوي‌ گذشته‌ غم‌ خواهي‌ خورد


ژانویه 13 1998

رباعی

دسته: شعرadmin @ 10:16 ب.ظ

آن‌ روز كه‌ تا ابد برفتي‌ از هوش‌/وآن‌ گاه‌ كه‌ پيكرت‌ شود دوش‌ به‌ دوش‌
در راه‌ نجات‌ خويش‌ بيهوده‌ مكوش/زيرا كه‌ تو چندي‌ است‌ كه‌ گشتي‌ خاموش‌


ژانویه 11 1998

سودا

دسته: شعرadmin @ 10:37 ق.ظ

اين‌ خطاكاران‌ كه‌ خود را غرق سودا مي‌كنند/بر خطا رفتند و كار خويش‌ حاشا مي‌كنند
 كاخ‌هاي‌ علم‌ را ويران‌ به‌ هر جا مي‌كنند/در كنارش‌ زاغه‌هاي‌ جهل‌ بر پا مي‌كنند
 نيستم‌ در شك‌ چو مي‌گويم‌ كه‌ بيجا مي‌كنند/عقل‌ در تأييد اين‌ نكته‌ گواهم‌ مي‌شود

•••

غافلان‌! ناداني‌ خود را نمايان‌ مي‌كنيد/دردتان‌ ني‌ پيشگيري‌ و نه‌ درمان‌ مي‌كنيد
 آنچه‌ را ديديد پس‌ ميمون‌صفت‌ آن‌ مي‌كنيد/در گمان‌ خويش‌، كار خويش‌ آسان‌ مي‌كنيد
 تا كي‌ از اين‌ بينوايي‌ داد و افغان‌ مي‌كنيد/خلق‌ وقتي‌ بينوا شد، هم‌نوا هم‌ مي‌شود

•••

نيستيد اي‌ خلق‌ چيزي‌ كم‌تر از پيشينيان/خود ز اسلافيد آن‌ وقتي‌ كه‌ رفتيد از ميان‌
 چند رقصانندتان‌ چون‌ برگ‌ در باد وزان/سرنوشت‌ خويش‌ را گيريد خود در دستتان‌
گر كه‌ ما خود بختمان‌ را رسم‌ كرديم‌، آن‌ زمان‌ /زندگي‌ آنگونه‌ كه‌ خواهي‌ و خواهم‌ مي‌شود

•••

چيست‌ آن‌ چه‌ خلق‌ را از خويش‌ غافل‌ مي‌كند/فكرت‌ و گفتار را بيمار و ناقل‌ مي‌كند
 در مصاف‌ عقل‌ استدلال‌ باطل‌ مي‌كند/پس‌ چون‌ از سر رانده‌ شد در قلب‌ منزل‌ مي‌كند
 چيست‌ اين‌ افيون‌ كه‌ سر قرباني‌ دل‌ مي‌كند/تا سلاح‌ كشتن‌ دل‌ هم‌ فراهم‌ مي‌شود

•••

چونكه‌ انسان‌ غرق شد در خواب‌ و سوداي‌ پلشت/قرن‌ها بيهوده‌ طي‌ گرديد و دوران‌ها گذشت‌
 آرزو باور شد و باور مسير راه‌ گشت‌/واي‌ گر كه‌ سرنوشت‌ ما شود چون‌ سرگذشت‌
 گر كه‌ چرخ‌ دهر چندي‌ بهر نادانان‌ بگشت‌/نيست‌ غم‌، چون‌ عاقبت‌ دوران‌ ما هم‌ مي‌شود


ژانویه 04 1998

دسته: شعرadmin @ 1:14 ق.ظ

اي‌ آنكه‌ ز جبر جان‌ تو فرسوده‌ است‌/هر دم‌ پي‌ كسب‌ اختياري‌ بوده‌ است‌
 جز اين‌ ز تو هر توقعي‌ بيهوده‌ است‌/زيرا كه‌ طبيعتت‌ چنين‌ فرموده‌ است‌