نیم

مشكل: سردرگمی در انتخاب رشته كنكور كارشناسی ارشد
بازه ي ترديد: زيرگروه های هنر، مهندسی، علوم پايه، انسانی…
دقیق تر: فلسفه ی علم، آهنگسازی، مهندسی برق (کنترل)
تصميم امروز صبح: علوم كامپيوتر
دلايل: همين جوری
راه حل: ندارد

اين روزها دوباره، باز مي زيم دنياي گذشته را. باز زيستني خوشايند و دردناك. دردناك از افسوس گذشته و خوشايند از آغشتگي به آرزوي تكرار. ‌دنيايي كه گه گاه با شنيدن يك ترانه يا ديدن يك عكس نقبي به آن مي زنم. مي ترسم از اينكه چندی ديگر اين نقب زدن ديگر به اين سيالي و سبكي نباشد. می ترسم که سِر شوم. مي ترسم كه مفهوم ديگري به خود بگيرد. مفهوم ديگري در مرور تجربه هاي مرده. دنياي انگار همين ديروز ها!

پانزده ساله بودم كه كافر شدم. الحاد براي سه سال در چارچوب ارزشگذاري من بزرگترين ارزش به حساب مي آمد. چارچوبي كه  تا سال اول دبيرستان همچنان پايدار بود. در هنگام ظهور نخستين بارقه هاي تفكر كفر آميز گمان مي كردم كه در اين دنيا من با اين مرام تنها به سر مي برم. منابع اطلاعاتي – بستگان،‌دوستان، كتابها و … – در اين زمينه بسيار فقير بودند. در برابر دنياي اطراف به تنهايي ايستاده بودم و همه ي آرمانم بيدار كردن دنيا از خواب غفلت بود. اين تنهايي به من قدرت و اعتماد به نفسي مي داد كه آن را هرگز دوباره تجربه نكردم. دعوت را آغاز گردم: ‌قولوا لا اله حتي الله تفلحوا…
چندي كه گذشت جستجو به دنبال هم مرامان نتيجه بخش افتاد. درخشش لحظه ي يافتن هيچ يك از هم انديشان  را فراموش نمي كنم. گاهي اوقات هم در تشخيص اين نكته دچار لغزش مي شدم. مدتي كه مي گذشت در مي يافتم كه اين  در عوالم ديگري سير مي كند! (اين مربوط به دوراني است كه هنوز به ساده ترين تريبون هاي اطلاع رساني مانند  انجمن هاي بحث BBS هاي محلي نيز مجهز نشده بودم.)
اما محدوديت هايي كه شخصيت دعوت كننده بر سر راه رسالت او قرار مي دهد، عامل مهمي است. بيدار كردن هر انساني مستلزم بر هم زدن بيرحمانه ي تمامي روياهاي شيرين و خاموشي همه ي لالايي هايي است كه جامعه اش مادرانه براي او زمزمه كرده است. به زودي به اين نتيجه ي منفعلانه ي اخلاقي رسيدم كه حق چنين جسارتي را براي خود قائل بودن با همه ي فوايد احتمالي ، خودخواهي محض است.
از اينجا به بعد را  شما مي دانيد: كانالهاي ارتباطي يكي پس از ديگري ظهور كردند، شرايط سياسي دگرگون شد و ديگر چنين صدايي از من شنيده نشد.
هم اكنون كه پس از سالها در نقبي به دوران سركشي اين سطور را مي نگارم ، هنوز وجدانم رنجيده ي عذابي است كه اگر محمد آن را برخود هموار نمي كرد، شاید بخش بزرگي از دنياي امروز در باتلاق ناداني و عقب ماندگي دست و پا نمي زد.

ما، همه ي ما، همه ي لحظاتمان را، همه ي آنچه را كه داريم، به آن افتخار مي كنيم يا براي آن زنده ايم يا ميميريم، به يك لحظه از عمر هستي مديونيم: لحظه ي تشكيل اولين اسيد آمينه.

چرا سيستم كوچكي مثل محدوديت هاي اجتماعي كشور ما هنوز در برابر قوانين بيرون از خودش تاب آورده؟ چرا  هنوز توي عظمت اون بيرون حل نشده؟ چون ما در يك لحظه ي كوتاه از عمر زمين به سر مي بريم. يك لحظه منتظر باشيد. شايد اتفاق هاي خيلي سهمگين تري بيافته…

• مي خواهيم يه ديگ آش بپزيم. همان طور كه مقدار رشته و نخود و آب و لوبيا با هم برابر نيست، زن و مرد هم نبايد مساوي باشند.
• در يك مجموعه يكي مدير است و ديگري كارمند. كار همه ي آنها هم با ارزش ولي جايگاه هاي شان متفاوت. به همين ترتيب جايگاه زن و مرد هم يكي نيست.
• كشورهاي بيگانه كه امروز جمهوري اسلامي ايران را براي الحاق به كنوانسيون جهاني رفع تبعيض بين زن و مرد تحت فشار قرار مي دهند، پس از الحاق ما فشار خود را براي اجراي مفاد اين كنوانسيون در كشور ما دو چندان مي كنند.
• آموزه هاي مترقي اسلام تفاوت هاي زن و مرد را در راستاي دفاع از حقوق زن بيان كرده است. زنان چون باردار مي شوند و چون بايد بچه هاي خود را شير بدهند،‌نيازي به فرصت شغلي برابر با مردان ندارند.
• حتا مالديو! هم كه به تازگي به اين كنوانسيون پيوسته شرط كرده كه اگر اين كنوانسيون مخالف با قوانين اسلام باشد آن را اجرا نخواهد كرد…

اينها بخشي از سخنان استاد محترم حوزه و دانشگاه در سيماي جمهوري اسلامي ايران است كه در مقام مخالفت با الحاق ايران به كنوانسيون بين المللي حقوق زنان ايراد مي شود. همین الان خودم از تلویزیون شنیدم.

به نظر شما چرا بازوهاي تصميم گيري نظام جمهوري اسلامي (شوراي نگهبان – مجمع تشخيص مصلحت – دولت) شرح الحاق به كنوانسيون منع شكنجه رو منافي قانون اساسي و اسلام مي دونند و بازوهاي ديگر (قوه قضاييه – اقليت مجلس) هم با اون مخالفت مي كنند؟