نیم

امروز را چپیده ایم تنها در خانه مان ناشتا و گرسنه، و به غذایی می اندیشیم که امروز ظهر، تاسوعای حسینی، میل خواهیم نُمود. اینکه چه باشد و چگونه تهیه شود یا از کجا خریداری گردد؟  افکارمان را به رشته ی تحریر در می آوریم تا قامت پُستی پیدا کند و تحمیل اش کنیم به اینجا. باشد که با ذائقه ی مان آشنا شوید و این نیز انباشته شود بر معلوماتی که دارید، اما هرگز استفاده نخواهید کرد:

۱. کلا از هیبت مان نمی آید، ولی زیاد می خوریم. این از بحث کمی، اما مباحث کیفی:

۲. راحت الحلقومی به خودی خود یک امتیاز است از دیدگاه مان. خیلی وقت ها مثل الان غذایی را دوست داریم که گرم و نرم باشد و راحت فروبلعیده شود. از شیربرنج و فرنی گرفته تا لوبیا و عدسی و ماشی. اخیرا هم یک چیزی تحت عنوان حریسه یا نظایرش در محضر یارعلی خان مقدم تناول نُموده ایم که ما را خوش آمده.

۳. در همین راستا خراب سوپ هستیم. آش کمتر. این مسأله ی سوپ مسأله ی مهمی است از این رو یک بند جداگانه به آن اختصاص داده ایم.

۴. با Fast Food میانه ی خوبی نداریم.

۵. در عوض برنج… بهترین ترکیب اش هم به نظرمان همان کباب برگ است که در چندماه اخیر کمتر روزی بوده که نخورده باشیم. از سر کار بیرون برویم یا سفارش دهیم و نیز در مأموریت های مان انتخاب تکراری همین یک قلم است. هر بار هم که تنوعی به خرج می دهیم، در اواخر وعده به اشتباه مان پی می بریم.

۶. باید که با برنج ماست باشد. جدا هم مصرف نمی کنیم، می ریزیم اش درون بشقاب و همان طور با برنج تناول می کنیم.

۷. مصرف ادویه و چاشنی جات مان کلا زیاده از عُرف است. غذا را شور می خوریم. در سوپ و سالاد هم آبلیمو فراوان می ریزم؛ فراوان یعنی خیلی زیاد.

۸. غذای چینی را از جهت سبزیجات خام اش بسیار دوست می داریم و غذای هندی را از جهت ادویه جات زیاد اش به جز فلفل. انتقادمان هم به غذاهای ایرانی این است که چرا همه ی مواد اولیه باید تا سر حد غیر قابل تشخیص بودن له و پخته شوند.  گر چه، تقریبا همه ی خورش های ایرانی را دوست می داریم. غذای بقیه ی جاهای دنیا را هم دروغ چرا، نخورده ایم. یا اگر خورده ایم نمی دانیم کدام به کدام است.

۹. به جز فسنجان که اشتیاق زاید الوصف ما بدان عجیب می نُماید، غذای شیرین دوست نداریم. غذای ترش نیز. مصرف غوره و این خزعبلات را نیز در خورش ها و خوراک ها به طریق اوُلی نمی پسندیم. از دیدگاه مان مزه ی غالب وعده های نیمروز و شامگاه باید شوری باشد. مثل همین هایی که هست و همه می خورند.

۱۰. از زرشک بدمان نمی آید، ولی به احتیاط واجب از خوردن اش احتراز کرده ایم. به همین دلیل تاریخی، تا همین اواخر هم فرق آن را با کشمش تشخیص نمی دادیم. این کشمش هم حالا که بحث اش پیش آمد بگوییم جای اش توی کیک است. اگر در ماست زیر زبان بیاید  شیرینی اش حال مان را می گیرد.

۱۱. در مقابل، به مو، سنگریزه، استخوان و از این دست مسایل حساسیتی نداریم و به همین دلیل برای مان پیش نمی آیند. شاید هم که می آیند و نمی فهمیم.

۱۲. از خیلی ها پنهان نبوده و از اعترافات شب یلدایی هم نمی باشد که از پیاز داغ نفرت داریم. از پخته اش هم. افتضاحی اش در ترکیب بافت لزج اش نهفته است با آن مزه ی پاخُضمی*اش. متأسفانه همه ی آشپزها به جز شخص ما قائل به ضرورت استفاده از آن برای از بین بردن بوی ضخم گوشت قرمز اند. این درست، اما آشپزی به سبک ما می پرسد ضخم بودن بهتر است یا پاخُضمی بودن؟

۱۳. پیاز خام را، برعکس، دوست می داریم. اگر باشد و مناسبتی هم با طعام داشته باشد و بعد از خوردن اش هم مسواک موجود، دریغ نمی کنیم.

۱۴. گوشت خام! سه گانه اش را دوست داریم؛ گوشت قرمز، سفید، یا آبی (دریایی) توفیری نمی کند برای مان. از زمانی که یکی از دوستان در اثر انگل سوسیس خام رو به نابینایی گذاشت تا چند ماهی ترک کردیم. سوی چشم اش که بازگشت، ما هم ادامه دادیم. گرچه چند ماهی هست که التفاتی به این امر نداشته ایم.

۱۵. در مورد منابع پروتئینی به تعبیر عوام الناس آشغال خور هستیم. از نظرمان خوشمزه ترین جاها در مرغ پوست و جگر و بال، در ماهی پوست و کله و باله و دم، و در چارپایان غضروف و چربی و مغز استخوان است. از دیرباز هم برای مان سؤال بوده که چرا ملت درست همین جاها را می اندازند دور. البته این خیلی هم خوب است چون منافع مان با کسی گره نمی خورد سر این جورچیزها، مگر آنکه پیش از طبخ ریخته باشندشان دور.

۱۶. مشروبات الکلی را با درصد پایین ترجیح می دهیم. به مزه ی همراه آنها هم توجه خاص مبذول می داریم و به باورمان بین هر نوشیدنی و مزه ی کلاسیک آن هماهنگیِ فلسفیِ عمیقی نهفته است که متأسفانه در میگساری ها بدان توجه همی نشود.

۱۷. آداب غذاخوردن را از کودکی خیلی ها خواسته اند که یادمان بدهند. حاصل آن شد که از یاد خودشان هم رفت. و اما این که در این زمینه آنچه را که ما هم اکنون داریم از ایشان فرا گرفته ایم. در سفره آرایی هم پیشرفت های شایانی حاصل نُموده ایم، تا پیش آید که  دوباره ببینیم شان و متاع خویش بنماییم.

۱۸. روده ی کوچُک مان همتای بزرگ خود را بلع نُمود. تا نقض غرض نشده، برویم چاره ای بیاندیشیم.

* این واژه ی پاخُضمی را همین اکنون ابداع کردیم. این یعنی هر زهرماری که طعم “پیاز پخته” بدهد.

در هنرِ هر کسی نیست. درست هم یادم نمی آید که کجا بودیم و کدام آدم با اعتماد به نفسی بود که دلسوزانه به دوست هم آوایش می گفت:
- آخی… من هم تو چهار فالگی فین شینی بودم، تا این که یه بار وایفادم جلو آینه و اراده کردم. از اون موقع تا حالا “ف” رو درفت ادا می کنم…

من اینجا تنها و بی برنامه انتظار می کشم. تیک تاک ساعت که در عمرم فقط این روزها آن را شنیده ام آزارم می دهد و دیگر اینکه عجولم؛ انتظار در حد دقیقه و ساعت نیست که بتوان آن را تاب آورد. شاید بهترین کار این تواند بود که لحاف را تا زیر چانه بکشی بالا و برای آنکه خوابت ببرد به سرزمینی فکر کنی که در آن روباه ها توی ساعت های بزرگ عقربه ای زندگی می کنند. روباه ها توی ساعت ها زندگی می کنند. روباه ها…

- نفر اول، صدقه نمی دهد حتا خردترین سکه هایش را.
- نفر دوم صدقه می دهد تا هفتاد بلا را از خود دور کند.
- نفر سوم می دهد که کمکی کرده باشد.
- چهارمی می دهد برای چرخه ی فلز نیکل.

شما کدامید؟

آیدین من را به شبکه ی افشای راز دعوت کرد؛ اگر دیگران هم کرده اند نمی دانم. ماجرا چندان که می دانید چنین است که هر وبلاگ نویس پنج راز از خودش را باز می گوید و در دنباله پنج تن از دوستان اش را هم معرفی می کند تا آنها هم چنین کنند. گویی ماجرا ربطی هم به شب یلدا دارد و از عهد باستان ایرانیان قاچ شتری هندوانه را با یک دست گاز می زدند که دست دیگر روی کی برد، آزاد بلغزد. بگذریم، من سعی می کنم نهایت صداقت ام را به خرج دهم. به هر حال ممکن است بخورد توی ذوق بعضی ها:

1- از کودکی خواب می دیدم که راه می پیمایم تا دستشویی. فرداش هم روی تشک باران می آمد.
2- در خلوت دست توی بینی می کنم. گاهی هم می خورمش.
3- گاه آمیزش جنسی از عقب را بیشتر دوست دارم. ارتباطی هم به تجربه ام ندارد.
4- استمنا می کنم، هنوز.
5- استشمام بخار معده ی خودم، خوشایندم است.

خوب، اینها در مورد خیلی ها صادق اند، حتا اگر روی شان نشود که بنویسند. این گونه اعترافات اطلاعات ممتازی از آدم به دست نمی دهد، پس بخوانید پنج اعتراف واقعی من را:

1- از زمانی که بند ناف ام را بریدند تا به امروز هر از گاهی اشک ریخته ام؛ وقفه ای طولانی در کار نبوده.

2- حروف الفبا را رنگی می بینم. در هنگام خواندن، نوشتن، شنیدن و گفتن، هر گاه که روی جمله ای مکث می کنم، حروف آن نقاشی شده با رنگ های شان به چشمم می آید. هر حرف رنگ منحصر به فردی دارد. “نیما” را که نامم است، هنوز قرمز – سفید – آبی – سفید می بینم. این حس مستهلک نمی شود. هیچ وقت هم از آن گریزی نبوده. از ترکیب رنگی واژگان نسبت به آنها و مدلول شان حس می گیرم، حتا اگر نام آدم ها باشد. جریان ساده است: منشأ این رنگ ها کتابی است که در کودکی خواندن را از آن فرا گرفتم؛ هر حرف را به رنگی در آورده بود و تا پایان عمر این پیشداوری را در من باقی گذاشت.

3- من دوزیست ام؛ شما که در بیداری با منید شاید ندانید که رویا بخشی از زندگی ام است. خواب دیدن را بسیار دوست دارم. شبی نیست که چندتا نبینم. جدا از سنگینی خواب ام، مشکل ام با بیدار شدن همیشه این بوده که باید یک دنیا و یک ماجرا را برای همیشه ناتمام می گذاشته ام و بیدار می شدم. خواب های ام رنگی اند و پنج حس ام احتمالا به جز بویایی در کارند. هم روی زندگی بیداری ام تأثیر می گذارند و هم از آن تأثیر می پذیرند. مضمون شان متفاوت است: گاهی اوقات داستانی روزمره دارند. گاهی بسیار نمادین اند در حدی که کشف نمادهای شان برای خودم عجیب است. گاهی هم چشم اندازهایی ثابت اند، مثل تصویر درختان پاییزی باران زده از بالا زیر تابش خورشید، یا بارش برف در دشتی که تا دور دست اش پیدا است.

4- با کسی که باهوش تر از خودم بدانم اش تا کنون از نزدیک دیدار نکرده ام. البته اصولا دست به چنین مقایسه هایی نمی زنم. این پنداری است که به جا یا نا به جا، در پس ذهن ام بوده، هر چند که از کودکی کوشیده ام تا نگذارم که در رفتارم نمود یابد.

5- بدون تردید بزرگترین لذت زندگی ام خارانده شدن است. از کودکی همه ی بستگان درجه یک را و بسیاری دیگر را از درجات دو و سه به خاراندن و نوازش سر و پشت ام می گماردم. در تمام محیط های دوستانه، کاری و دانشگاهی که تا کنون سپری کرده ام افرادی به طور ثابت به این مهم اشتغال داشته اند. به تجربه دخترها را خلاق تر و با حوصله تر دریافته ام، گرچه ماجرا هیچ ربطی به جنسیت ندارد. به طور دقیق تر سطوح بدنم را به دو بخش زیر و رو تقسیم می کنم. از تحریک بخش های زیرین مانند شکم، قفسه ی سینه، صورت، کف پا و دست و زیر بغل قلقلک ام می آید و معمولا خوشایندم نیست. در مقابل نوازش، مالش و به طور جدی تر خارش سطوح رویین (پوست سر هر جا که مو روییده، پس گردن، شانه، کتف ها، تیره ی پشت، پشت بازو، روی دست ها و …) را با چیزی در این دنیا عوض نمی کنم. به طور شگفت آوری برای ام مُسکّنِ خستگی ناشی از فشار یا کم خوابی است. غم هایم با این کار – دست کم در هنگام خارش – محو می شوند. بزرگترین گناهان خارشگر دلجو را در این موقعیت می بخشم، چون رگ خواب من همین است. ده سال پیش در جایی گفتم که حاضرم آنچه که هستم و دارم را با هر پنج حس اش وا گذارم و جای ام را با یک قطعه گوشت تک حسی در حال خارش ابدی معلق در فضای تاریک بین کهکشان ها عوض کنم. این ادعا را تکرار می کنم. اگر قول چراغ بر من نازل شود، آرزوی دوم ام این خواهد بود که به من پشتی اعطا کند به وسعت ششصد جریب و هزاران تیز چنگال را بر آن بگمارد.

اگر بند ششمی در کار بود، اولین درخواست ام از غول چراغ را باز می گفتم؛ بماند…

دعوت می کنم: بهاره، پویا باباعلی، فرهاد خندان، نادر خرمی راد، علی صدیقیان