نیم

خوب، من بالاخره به طور کامل اسباب کشی کردم به همین nim.ir. دلیل اش هم این بود که سرور خوشه در پایان ماه مارس منقضی شد. اگر پیوند داده اید به نشانی مرده ی خوشه، بی زحمت برگردانید به همین آدرسی که این بالا می بینید. 

به هر حال، حالی اساسی بود که در چند ماه گذشته امید میلانی به ما داد. در عوض اش به دنبال دست و پا کردن یک سرور پدر و مادر دار هستم از نو، هم برای سایت های خودمان و پروژه های بعدی، هم کتابخانه ی خوشه که این دوستان روی اش عمر گذاشته اند و به هر حال حیف است بالا نباشد.  اگر کسی سرور نامحدود مناسبی با قیمت مناسب دید خبر کند.

دامنه ی خوشگل سه حرفی ای که می بینید را هم مدیون بهنام پورنادر هستم، چرا که اداره ی آب بوشهر (نمی دانم روی چه حسابی) این دامنه را ثبت کرده بود و یک سال و نیم پیش، اسکریپت این دوست مان در چند ثانیه ای که اداره ی محترم از این دامنه غفلت کرد، کارش را ساخت و آن را نصیب ما کرد. ایضا بابت سروری که فعلا در اختیارم است، سپاسگزارم از ایشان که صاحب اصلی سرور است و نیز روزبه پورنادر برای دسترسی به پایگاه داده. در مورد php بازی و افزودن آرشیو پیشین دمِ فرزاد قانعی و بهداد پورنادر گرم باد؛ الطافی کرده اند که جریان دارد. نام های این پاراگراف دوم، از بچه های لینوکس شریف هستند و در اینجا به جاست که یاد کنم از یک سال خاطره انگیزی که مرکز محاسبات شریف را در حضورشان و به ویژه بهنام اسفهبد درک کردم.

در آخر هم بابت نهادن لوگوی نیم در سایت پندار ممنون ام از نیما افشارنادری. همچنین پیشاپیش از او و آرش عاشوری نیا که از چند ماه پیش، کمابیش روی وب سایت جهی جون (شوهر عمه ی افتخار آفرین ما) کار کرده اند.

در آینه ی کوچک روی طاقچه تو را از نیم رخ پاد چشم چرانی می کنم. حواس ات نیست تا نگاه کنی پادشیفته ات را، تا پاددلبری کنی. 

پاد، دوست ات می دارم.

دو روز پیش از تحویل سال از ژنو آمدم زوریخ. تنها. در گزارش سالانه ی ارزیابی کیفیت زندگی در جهان، امسال زوریخ و ژنو (هر دو از سوییس) رتبه ی اول و دوم با به خود اختصاص دادند. حالا این یعنی که من الان باید خیلی خوشحال باشم؟ یا کیفیتی رو تجربه کنم در زندگی که تا به حال نکرده ام؟ کیفیت، آینه؟

ملاک های گزینش دوستان هم، گزیده، از این قرار بوده:

محیط اجتماعی – سیاسی (جرایم، قانون گرایی، پایداری سیاسی)
محیط اقتصادی (قوانین تبدیل پول، خدمات بانکی)
محیط فرهنگی (حساسیت، آزادی های فردی)
بهداشت (خدمات بهداشتی، بیماری های واگیردار، فاضلاب، آلودگی)
آموزش (سطح استاندارد آموزشی)
خدمات عمومی (برق، آب، ترافیک، حمل و نقل عمومی)
سرگرمی (رستوران ها، تئاتر و سینما، تفریحگاه ها)
کالاهای مصرفی (غذا، معیارهای مصرف روزانه)
سکونت (خدمات، ابزارهای خانه داری و مبلمان)
اقلیم (طبیعت، آب و هوا، فجایع طبیعی)

در واقع هم اینجا همه چیز سر جای اش است. با این حال من فکر نمی کنم، ابدا فکر نمی کنم که این هایی که می بینم خوشبخت ترین مردمان جهان باشند.

این هم دریاچه ی لومان (Lac Leman) که آبش را بلندترین فواره ی اروپا با پمپ های عظیم خود آب را تا به ارتفاع 140 متر به هوا می فرستد. سرعت اولیه ی آب را در لحظه ی پرتاب خودتان حساب کنید. اینجا * هم می توانید آن را با زمینِ گوگل از بالا ببینید.

این چه رسمی است که کریسمس را در ایران جشن بگیری و نوروز را در غربت؟

امروز برای دفاع از دو مقاله ی جدیدم که در کنفرانس پردازش سیگنال بلژیک پذیرفته شده بودند، باید که آنجا می بودم. اما در جای آن راه سوییس را در پیش گرفتم. شنیده ام همین که پول شان را پرداخت کنی برای انتشار مقاله بسنده می کند و نیازی به ارائه ی حضوری نیست.

• ترجمه ی عنوان: طراحی زبان برنامه نویسی برای اجرای موسیقی
• زبان: انگلیسی
• نویسندگان: نیما دارابی، نعیم خدابنده لو یگانه، سیروس رضایی، مهدی ضیایی نیا
• عنوان کنفرانس: سومین سمپوزیوم سالانه ی پردازش سیگنال – بلژیک (IEEE BENELUX/DSP Valley SPS/DARTS2007)
• تاریخ انتشار: نوروز 1386

در این یکی دو هفته بخش جهانگردیِ دپارتمان فن آوری اطلاعات نگارنده دچار بحران هایی شده. از این روست که متأسفانه گزارش مراسم روز جهانی زن در پاریس با دو هفته تاخیر به نظرتان می رسد:

دیر به دیر و دور به دور اتفاق می افتد که زمان مناسب با مکان مناسب تلاقی کند. این می شود یک رویداد مناسب در فضا-زمان که باید قدرش را دانست. مثل اینکه پاریس با روز جهانی زن تلاقی کند و تو هم آنجا باشی. رأس ساعت 6 بعد ازظهر 8 مارس 2007 برابر با 17 اسفند 1385 از درِ Père Lachaise * گورستان معروف پاریس، کمی آن طرف تر از هدایت و ساعدی و قدری بالاتر – روی خاک – راه پیمایی روز جهانی زن به راه می افتد. پلیس، مجریِ امنیت، پیشاپیش جمعیت ایستاده گویی تنها کارکردش کنترلِ آمد و شدِ خیابان هایی است که باید پیموده شوند تا تداخلی در جریان آدم ها و ماشین ها پیش نیاید. به نظر نمی آید که ایده ای موافق یا مخالف با شعارها داشته باشد. جمعیت چندهزار نفری غالبا از اعضای احزاب، تشکل های مستقل بومی، مهاجرین و افراد مستقل شکل گرفته. ایرانیان، ترک ها، اعراب را می توانی تشخیص بدهی که در خوشه های جداگانه با پلاکاردهای خود راه می پیمایند. اعرابی را می بینیم که مطالبات خود را با مطالبات زنان گره زده اند.

تصاویر و شعارهای زیادی هم علیه سارکوزی نامزد راست گرای انتخابات ریاست جمهوری در پیش روی فرانسه به چشم می خورد. فمینست ها، آنارشیست ها و مارکسیست ها از نمادها و پرچم ها شان پیدا هستند.

جمعیت فقط یک وزیر شعار دارد که خودروی بلندگو دار را دنبال می کند. زنی دورگه و میانسال که با هیجان و گاه ملودیک شعارها را فریاد می زند. هر از گاهی زنانی دیگر تریبون را می گیرند و آوازها یا شعارهایی سر می دهند. یکی از آنها پیرتر از آن است که رسا فریاد بزند. جمعیت هم با آنها می خواند. در شعارها نام ایران، لیبی و لهستان زیاد به گوش می رسد.

در نیمه ی راه یک خوشه ی حدود سی نفری از هم وطنان را پیدا می کنیم. اینها ایرانیانِی عمدتا ساکن پاریس اند و تأکید می کنند که به هیچ گروهی تعلق ندارند. پس از حدود دو ساعت راه پیمایی، دوباره و این بار در میدانِ Bastille * به هم می رسیم. این میدان، امروز در جای زندان معروفی با همین نام ساخته شده که انقلاب کبیر فرانسه با آزادسازی آن آغاز شد. پس از خوانده شدن مانیفست ها تنها خارجی ای که تریبون را در اختیار می گیرد و خبر دستگیری فعالان حقوق زن را در ایران به آگاهی دیگران رساند، زنی ایرانی است از همین گروهی که از آن یاد کردم.

در دنباله ی داستان به عکس بالا نگاهی بیاندازید. گزیده ی مناسبی از شعارهای نقش بسته بر پلاکاردهای راه پیمایان در آن به چشم می خورد. این هم شعارها:

ENCORE FÉMINISTES!
دوباره فمینیست ها!

LE FÉMINISM N’A JAMAIS TUÉ PERSONNE
فمینیسم تا حالا هیج کس را نکشته.

LE MACHISME TUE TOUS LES JOURS
ماشیسم (مردگرایی مفرط) هر روز می کُشد.

NOUS SOMMES VIVANTES ET BELLES
ما شادابیم و زیبا.

DU COTE DES FEMMES
در کنارِ زنان

ISRAEL PALESTINE L’OCCUPATION NOUS TUE
LES FEMMES EN NOIR
زنان سیاه پوش: اسراییل، فلسطین، اشغال ما را می کشد.

این یکی هم از آنِ ایرانیان شرکت کننده است. و گزیده ای از شعارها:

LIBRTÉ, LAÏCITÉ, MIXITÉ, EGALITÉ
آزادی، آزادی دینی، اختلاط، برابری

RÉELLE EGALITÉ DES DROITS
برابری واقعی در حقوق

L’ÉGALITÉ ÉCONOMIQUE, POLITIQUE, SOCIALE…
برابریِ اقتصادی، سیاسی، اجتماعی…

این یکی هم جالب بود:

De vrais emplios du temps pour vivre

با فرصت های شغلی واقعی ما هم زمان برای زیستن داریم.

هفتاد و هفت امین نمایشگاه بین المللی خودرو امروز پس از ده روز در ژنو خاتمه یافت. در سال آینده (به زودی) گزارش کامل تری از بازدیدم را منتشر خواهم کرد.

Hyundai Arnejs

توینگو (Twingo) با خودرویی متفاوت از مدل های پیشین به میدان آمده بود. این شرکت از سال 1992 خودرو می سازد و کم کم جای خود را در بین شرکت های بزرگ تر باز کرده است.

خودروی Maybach گران ترین اتوموبیل دنیا که از دستکاری و اختصاصی سازی بنز ساخته شده است.

Spider مدل 2007. نمی دانم ربطی به خودروی همنام از شرکت آلفا دارد یا نه، به هر حال این هم Concept است. یعنی فقط یکی از آن را ساخته اند.

خودروی جدید مزدا (Mazda Hakaze) حقیقتا به عالم مُثٌل تعلق دارد. این یک پروتوتیپ است. از آن در جهان همین یکی هست و تنها برای نمایش.

سیتروئن نارنجی، رنگِ روباه.

رولز رویس، اتوموبیل دست ساز.

Abarth؛ نام این یکی را نشنیده بودم.

این هم ایده ی Sbarro برای خودروهای آینده. مانیتور جایگزین شیشه ی اتوموبیل می شود تا راننده به جای دید مستقیم به بیرون، آن را با قابلیت های بیشتری مانیتور کند. به نظر من نه تنها اقتصادی نیست که زندگی را ماشینی تر از این که هست می کند.

طرح های نیمه پرداخته ی Mila برای شمایل خودروهای آینده.

Good Year تاریخچه ی بیش از یک قرن تایرسازی را به نمایش گذاشته است. تاسیس در اواخر سده ی نوزده. تایری که روی نخستین خودروی تولید انبوه شده (فورد) بسته شد. تایری که روی خودرو-جتی بسته شد که رکورد 600 مایل بر ساعت را برای بیشترین سرعت روی زمین به خود اختصاص داد. نخستین تایری که روی ماه نشست. نخستین تایر رادیال هواپیما. نخستین تایر برای آب و هوای شرجی. نخستین تایر که بعد از پنچری می توان با آن راند و …

تو شبها روشن تر از منی، من روزها روشن تر از تو. اين را تو کشف کردی اما کشف من:

بيا از اين يک ساعت بسازيم.