سپتامبر 19 2016

داده باستان شناسی

Category: فلسفهadmin @ 12:09 ب.ظ

من فکر می کنم بعضی از انسان ها همیشه می دونستند که زمان چیزها رو عوض می کنه و غارهاشون یا ده هاشون یا شهرهاشون یا چیزای باحالی که ساختن زیر دست و پا له می شه و بعدش می ره زیر خاک. برای همین یه سری از کاسه بشقاب هاشون رو خودشون چیدن یه جای تمیز و مرتب زیر خاک که به دست آیندگان برسه.

البته دیگه شانس ات باید بگه که اون آیندگانی که این رو پیدا می کنه کی باشه.

مثلن تمدن شش هزار ساله ی جیرفت که افتاد دست رحیم مشایی.

حالا به نظر شما این کار درستیه که ما دیتا سنتر هامون رو از جنگ جهانی سوم پروتکت کنیم و یه نمونه هایی اش رو زیر خاک نگه داریم؟

این طوری باید بی خیال حریم خصوصی بشیم و پیه چنین کاری رو به تن مون بمالیم.

البته که هر کدوم از ما به حریم خصوصی مون اهمیت می دیم و دوست نداریم کسی هزار سال دیگه چت ها و اسرارمون رو به زبان فارسی از یاد رفته یا انگلیسی منسوخ شده ی عهد عتیق بخونه.

ولی مثلن برای خودِ ما پرایوسی اجدادمون مهم بوده؟ مثلن این که باستان شناسامون چوب کردند تو هر سوراخی از زندگی اونها که ببینن چه جوری زندگی می کردند و با مادر شوهر و عیال شون چه طوری رفتار می کردند در اون زمان.

آدم سرشو تو هر چیزی که نمی کنه. قباحت داره والا.

پیام بگذارید: