نوامبر 20 2016

شکستن موج

Category: شخصیadmin @ 10:26 ق.ظ

چند هفته پیش زمانی که داشتم توی اقیانوس غرق می شدم – که داستان اش مفصل است – زندگی ام از کودکی جلوی چشمم آمد. تصاویری مثل این که یکی دو سال داشتم و میخ توی پریزِ برق فرو می کردم یا سه چهار ساله بودم و روی لبه ی پشت بام راه می رفتم که با مرگ بازی کنم. نمونه های دیگری هم دیدم که در طول زندگی به مرگ نزدیک شده بودم و تا آن لحظه نمی دانستم که چه خطری از بیخ گوشم گذشته بود. انگار مرگ داشت نشان ام می داد که حواست باشد این دفعه ی اولت نیست. زمانی شاید در حدود پنج تا ده دقیقه به اندازه ی چند روز گذشت. بدنم سالم برگشت اما خودم هرگز کامل باز نگشتم و هنوز هم احساس می کنم که بخشی از وجودم همان جاست و از همان جا موج های دریا را می بیند که می آیند و می روند.

هم زمان با هر موجِ آب هم یک پرده ی متفاوت از یک نمایشنامه از جلوی چشمانم عبور کرد که آنهایی را که یادم آمد همان روز نوشتم در حالی که ساعت ها بی اختیار می لرزیدم و مثل ابر بهار گریه می کردم. اما جایی منتشرشان نکردم و راستش هنوز هم جرأت نکرده ام به آن نوشته مراجعه کنم.

هیچ ایده ای ندارم که آن تصاویر غریب از فضاهایی که هرگز ندیده بودم چه طور و چرا آنجا جلوی چشمم آمد ولی آن قدر واقعی و قانع کننده بود که انگار که هر پرده اش یک نقش از حافظه ی تاریخی اجدادمان بود. همه جور زمان و جغرافیا درشان بود، از مناطق حاره ی پر از میوه در آفریقا تا سرزمین های باستان تا یک دهکده ی گرسنه ی سردسیری محاصره شده در جنگ در قرون میانه.

درون مایه ی تمامِ پرده ها این بود که فردی که خطرِ نابودی قوم و تبارش را حس کرده بود از ترسِ به رو به رو شدن با تصاویر هولناکی که انتظارش را می کشید می خواست خودش را از بین ببرد. اما در مواجهه با وسوسه ی مرگ نیرویی که او را فراخوانده بود به او می سپارد که که باز گردد و خطر را دفع کند.

پرده ها یکی در میان بود و هر کدام سوار یک موج بود که می آمد و می رفت. در پرده هایی که خطر بیرونی قبیله را تهدید می کرد کاری از کسی بر نمی آمد و موج در هم می شکست و روی خودش می غلتید. در پرده هایی که خطر از درون بود موج پیش از این که بشکند به آرامی به عقب باز می گشت.

روی هر کدام از این موج ها موج های ریزتری بود که بعضی می شکستند و روی خودشان می غلتیدند و بعضی آرام بر می گشتند و روی هر کدام از آنها باز تا بی نهایت موج بود.

در یکی از پرده ها من مادر مستأصلی بودم که فرزندش را خفه می کرد و فرزندی بودم که مادرم خفه ام می کرد و در تقلا بودم که ماهیچه ام سست شود تا هر دو زنده بمانیم. در یکی از پرده ها یک ذره از بدن خودم بودم که از مرگ نجات ام داد.

یکی دیگر از پرده ها داستان «شهرزادِ» هزار و یک شب بود که قصه ی ناگفته ای داشت و آن این که می خواست خودش را بکشد اما در لبه ی مرگ و نیستی سوارِ موج شد و بازگشت که نگذارد شهریار آن موج را بشکند.

از همان روز احساس می کنم که بخشی از یک سناریو هستم که کارگردان اش خودم نیستم. اصلن نمی دانم و درک نمی کنم که کجا زیر پایم سفت و سخت است که بایستم و به بقیه ی ماجرا نگاه کنم ولی از آن شب گاهی آگاهانه از عقلانیت فرار می کنم و می روم توی این نوع تصاویر و واقعیت شکل اش کاملن دگرگون می شود.

هیچ چیزی هم فراتر از این نمی دانم ولی از آن روز یک چیز برایم روشن است و آن این که دیگر در کنترل خودم نیستم و تسخیر شده ام.

پیام بگذارید: